Αρκαδικά - Ομιλίες και Μελέτες

ΣΥΓΡΑΦΕΑΣ: John P. Anton ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΜΙΛΗΤΟΣ - ΔΡΥΑΔΕΣ ΕΤΟΣ: 2009

Ένα δοκίμιο, μια μετάφραση διηγήματος, μια σειρά ομιλιών και μια προσωπική μαρτυρία-αφήγηση, αποτελούν το περιεχόμενο της δίγλωσσης (ελληνικά και αγγλικά) έκδοσης, που έγινε με τη συμμετοχή της ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΡΚΑΔΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ, από τον Εκδοτικό Οίκο ΜΙΛΗΤΟΣ και το ΑΡΚΑΔΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. Συγγραφέας ο διακεκριμένος Καθηγητής Φιλοσοφίας και Διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Νότιας Φλώριδας Τζων Άντον (Αντωνόπουλος). Έργα χαρακτικής και σχέδια από τις συλλογές του Μουσείου, εικονογραφούν την έκδοση.

Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και ανακηρυγμένος από τέσσερα Ελληνικά Πανεπιστήμια Επίτιμος Διδάκτορας, ο Άντον είναι ένας διεθνούς φήμης και αναγνώρισης Καθηγητής της Συγκριτικής Φιλοσοφίας. Μαθητής του Hebert Schneider αλλά και του Ευάγγελου Παπανούτσου, όχι μόνο δεν ξέχασε την καταγωγή του, αλλά αφιέρωσε το βίο του στην διαφύλαξη του Ελληνικού Ήθους και την αδιάκοπη μελέτη και κατανόηση της Ελληνικής Σκέψης. Ο έρωτας του για την Αρκαδική πατρογονική γη, τον οδήγησε στο απολησμονημένο μονοπάτι του έρωτα των αξιών. Σαν άλλος μαθητής της Διοτίμας της Μαντίνειας, αγωνίστηκε να φθάσει στη θέαση του «απόλυτου κάλλους», αλλά και εργάστηκε σκληρά με τη φιλοσοφική του σκαπάνη, ώστε να βρει τα θεμέλια του Πλατωνικού κόσμου των ιδεών στην Αριστοτελική «νόηση νοήσεως».

Η βάση κάθε ανθρώπινου πολιτισμού, μας θυμίζει ο Τζων Άντον, είναι ο Έρωτας. Δώρο του Πάνα και του αυλού του, η Αρκαδική αρμονία, που «εξευγενίζει τον άγριο πόθο και αποκρυπτογραφεί τη μυστηριακή φύση της ερωτικής ορμής», γίνεται «φυλαχτό να μας προστατεύει από την έξαλλη μανία των παθών της ψυχής, κάλεσμα για τη φρόνιμη μυσταγωγία που ανοίγει την πορεία προς το ερωτικό ανέβασμα» και καθιστά τον άνθρωπο «άξιο του φωτός και της αρετής».

Κάτοχος της Αρκαδικής αρμονίας ο ίδιος, ως άνθρωπος και φιλόσοφος o Άντον, απέχει πολύ από την εικόνα του φιλόσοφου του Ρέμπραντ. Μεγαλωμένος στα βουνά της Γορτυνίας και μέτοχος του φιλοσοφικού βίου, από τα νεανικά σκιρτήματα της ψυχής του στα μυστικά των ήχων μιας φλογέρας, έδραξε μέσα στο δράμα του πολέμου και της γερμανικής κατοχής, την δική του ευκαιρία αίρεσης βίου και ενός δρόμου προς την ευδαιμονία, γεμάτου Ελληνικότητα. Με τη μέθη απ’ το κρασί του 21, ξεκίνησε για ν’ αγκαλιάσει τις ιδέες του καλού, της ανδρείας, της σοφίας και της δικαιοσύνης. Τα «βουνίσια οράματα» του δεν άφησαν τη ζωή του στις πόλεις της Αμερικής να τον στρέψει σε «σκεπτικισμό», όσο κι αν πάλεψε να απωθήσει τον «καημό του νόστου». Για τούτο τα κείμενα και οι ομιλίες του έχουν τη φλόγα ενός ποιητή-απόστολου του έρωτα.

«Μα γιατί σας μιλώ για παλιές ιστορίες και αρχαίους μύθους;» αναρωτιέται, απευθυνόμενος στους απανταχού Αρκάδες, ο συγγραφέας και μας απαντά με την εκπληκτική του ικανότητα να συνδυάζει το λυρικό ύφος με τη φιλοσοφική σκέψη: «Απ’ τον Πάνα ως τη Διοτίμα, από τη φύση ως τον πολιτισμό, η Αρκαδική φωνή ήταν προορισμένη να ακουστεί με την καθαρότητα των ανέμων του Λυκαίου όρους ως το ήσυχο κελάρυσμα του Αλφειού και του Λουσίου. Θέλησα να σας θυμίσω πόσο παλιά είναι η συλλογική σας ψυχή και πόσο η πείρα και η μνήμη της πάνε αιώνες πίσω στα χρόνια της πρωτόγονης αθωότητας, τότε που η πάλη για την επιβίωση ήταν σκληρή και σκοτεινή. Ούτε τα δεινά της ζωής ούτε η φτώχεια εμπόδισαν τους προγόνους μας να πλάσουν τραγούδια και ιστορίες, να βρουν στην ψυχή και το νου τη δύναμη που οδηγεί στην αρμονία και την τόλμη, καθώς προσπαθεί ο άνθρωπος να διαμορφώσει την υψηλότερη αίσθηση της αποστολής του: πώς να προσφέρει περισσότερα από όσα του προσφέρονται, πώς να μοιράζεται τη σοφία του Πανός και να αναλαμβάνει την αποστολή του έρωτος . Τέτοιοι ήταν οι Αρκάδες πρόγονοί μας και τέτοια ήταν η παράδοση που δημιούργησαν για εμάς. Τέτοια ήσαν τα μαθήματα που αναδύθηκαν απ’ την Αρκαδική παράδοση, μαθήματα που ακόμη καθορίζουν το νόημα της Αρκαδικής αποστολής.»

Σε μέρες που η ανθρωπότητα φαίνεται να συνειδητοποιεί την ύβρη του καταναλωτισμού, ο Τζων Άντον μας οδηγεί ανάμεσα από τους ποικίλους δρόμους της οικουμενικής Αρκαδικής κληρονομιάς, στην Αρκαδία των αξιών που θα μας βοηθήσουν να αποκαταστήσουμε τον Πολιτικό Έρωτα._

Τρίπολη

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Νίκος Γρηγοράκης ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΜΙΛΗΤΟΣ - ΔΡΥΑΔΕΣ ΕΤΟΣ: 2009

Δίχως αμφιβολία η Τρίπολη είναι ένα σύμβολο στην Εθνική μας συνείδηση, συνδεδεμένη με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τις πιο αυθεντικές επαναστατικές στιγμές της Εθνεγερσίας του 1821. Αυτή η νέα πόλη που χτίστηκε πάνω στα ερείπια και τα αποκαΐδια της Ντρομπολιτζάς, που άφησε πίσω του ο Ιμπραήμ, έχει από την αρχή της τα σφραγίσματα της ιστορίας που, μαζί με τη γεωγραφική της θέση, καθόρισαν την πορεία της στους δυο σχεδόν αιώνες της ζωής της.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να δει κάποιος μια πόλη. Όταν η ερωτική ματιά ενός αισθητή διακρίνει στ’ ανάρια του χρόνου το ωραίο, το κάνει θαυμαστό και μέσω αυτού μας οδηγεί με την ακρίβεια ενός ιστορικού και την κρυφή μαεστρία ενός αφηγητή, η εικόνα της πόλης αποκαλύπτεται στις τέσσερες διαστάσεις της.

Το καλειδοσκόπιο του Νίκου Γρηγοράκη μας παρουσιάζει την πόλη της καρδιάς του με τρόπο που συναρπάζει και γοητεύει, ανακαλεί μνήμες και συγκινεί. Μας ανοίγει ένα παράθυρο για να περάσουμε από τη νοσταλγία στην αναζήτηση και στ’ όραμα μιας πόλης του μέλλοντός μας.

Μεγάλωσα σε ένα διώροφο σπίτι, κοντά στην Πλατεία Ανεξαρτησίας, που έχτισε το 1864 ένας αγιογράφος, ο Αναστάσης Κανέλος. Για πολλά χρόνια ήταν το σπίτι της κόρης του, μιας δυναμικής γυναίκας, αρχόντισσας της παλιάς Τριπολιτσάς, της Μαριγώς Παρίση. Ήταν η γιαγιά μου. Δεν την γνώρισα παρά μόνο από τη φωτογραφία της, που δεσπόζει μέχρι και σήμερα στο σαλόνι του σπιτιού και βρίσκεται ανάμεσα στις φωτογραφίες της «Τρίπολης» του Νίκου Γρηγοράκη. Τη γνώρισα όμως και μέσα από της πολλές ιστορίες που μας έλεγε η μητέρα μου. Μια από αυτές τις ιστορίες ήταν για την άμαξα πού έφερε από την Αμερική ο Άγγελος Γρίτσης και τους πολλούς χορούς και ξεφαντώματα πού γίνονταν, προπολεμικά, στα δυο Ξενοδοχεία του, το «Ανακτορικόν» και το «Κρυστάλ».


Εκεί στην οδό Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, μπροστά στο ξενοδοχείο «Κρυστάλ», που δεν υπάρχει πια, συνάντησα το 1976 το Νίκο Γρηγοράκη. Κοιτούσε με επιμονή τις δυο πήλινες Σφίγγες που κοσμούσαν τις εξωτερικές κολόνες της αυλής (βρίσκονται κι αυτές στις σελίδες του βιβλίου), λες και προσπαθούσε να απαντήσει στα αινίγματά τους, ως «Οιδίπους εν Τριπόλει». Όμως ο Νίκος Γρηγοράκης δεν συνομιλούσε με τις Σφίγγες. Συνομιλούσε με τη Διοτίμα, μαθαίνοντας πολύ καλά, όπως φαίνεται, τα μαθήματα για τον έρωτα που αυτή παρέδωσε στον Σωκράτη. Έτσι εξηγείται πως κατάφερε να διακρίνει την ομορφιά σε πράγματα που οι άλλοι προσπερνάμε καθημερινά, όπως στο ποδόμακτρο, στο ρόπτρο, στο φουρούσι, στο ακροκέραμο, στο περιστέρι. Χάρη σε αυτό τον έρωτα για τις εικόνες της γενέθλιας πόλης του, που κουβαλούσε από παιδί στη ψυχή του, ο Νίκος Γρηγοράκης πορεύτηκε στους αναβαθμούς που τον οδήγησαν να γίνει ένας «Μύστης της Τέχνης».

Για τους τεχνοκρίτες και τους αισθητές, ο Όσκαρ Ουάϊλντ λέει πως έχουν το προνόμιο, όχι να βρίσκουν τα χνάρια της τέχνης αλλά να τα κάνουν για τους άλλους θαυμαστά! Αυτό το προνόμιο χρησιμοποίησε ο Νίκος Γρηγοράκης για να με πείσει να προχωρήσουμε στην έκδοση ενός βιβλίου για την Τρίπολη. Έπρεπε να κάμψει τις αντιρρήσεις και τις μεγάλες επιφυλάξεις μου, που οφείλονταν στην απογοήτευση που ένοιωθα όταν επιστρέφοντας μετά από είκοσι πέντε χρόνια στην Τρίπολη, δεν μπορούσα να δείξω στο γυιό μου πράγματα που εγώ είχα ζήσει ως μικρό παιδί, γεγονός που μ’ έκανε να νοιώθω ξένος σ’ αυτή την πόλη.

Μεταξύ αστείου και σοβαρού του είπα πως οι παλιοί Τριπολιτσιώτες έβαλαν στόχο μετά τον πόλεμο να κάνουν τα παιδιά τους Δικηγόρους, Μηχανικούς και Γιατρούς κι αφού τα κατάφεραν, σκέφτηκαν να πάρουν, από τη γη της πόλης τους, τις υπεραξίες της. Το επιχείρησαν αδιακρίτως και δίχως συστολή, καταφεύγοντας πρώτα στους δικηγόρους. Αυτοί, μπροστά στο πρόβλημα πολιτικής οικονομίας που τους τέθηκε, έκαναν τις επιλογές των πολεοδομικών κανόνων, που εμπεριέχουν τις καθοριστικότερες και σκληρότερες κοινωνικές επιλογές, αλλά αντιμετώπισαν το πρόβλημα της μετατροπής των αξιών σε τιμές και κατέφυγαν με τη σειρά τους στα μαθηματικά των μηχανικών. Οι μηχανικοί εκτός από μαθηματικά πιστεύουν ότι γνωρίζουν και οικονομικά. (Φταίνε ασφαλώς γι’ αυτό, οι οικονομολόγοι που θέλουν να κάνουν την επιστήμη τους να μοιάζει με αυτή των μηχανικών). Χρησιμοποίησαν λοιπόν κι αυτοί ένα συντελεστή, το συντελεστή δόμησης. Έτσι όλα έγιναν τσιμέντο. Το τσιμέντο όμως βλάφτει την υγεία τόσο οργανικά όσο και ψυχικά. Γι’ αυτό στην Τρίπολη επί σειρά ετών εκλέγουν γιατρούς ως Δημάρχους. Τι να πει λοιπόν κανείς για την σημερινή Τρίπολη;

Ωστόσο ο Νίκος έπεισε τόσο εμένα όσο και τον Νίκο Χαϊδεμένο να προχωρήσουμε και δούλεψε πολύ όλο το καλοκαίρι για να μας δώσει, με το δικό του καλειδοσκόπιο, ένα έργο με είκοσι τέσσερα κεφάλαια, που κάποια από αυτά είναι μονογραφίες. Είναι το αποτέλεσμα αυτού που χρόνια εγκυμονούσε και πολλές φορές μας προϊδέαζε με άρθρα και ομιλίες του. Έχει βραβευτεί στα τριάντα πέντε σχεδόν χρόνια συνεχούς δουλειάς του από το Δήμο της Τρίπολης, από την Ένωση Τριπολιτών Αττικής, από το Φιλοτεχνικό Όμιλο Τριπόλεως, αλλά και από το Σύλλογο Ελλήνων Λογοτεχνών. Η «Τρίπολη» του Νίκου Γρηγοράκη μας πλημμυρίζει συγκίνηση, μας γοητεύει, μας καλεί να ερωτευτούμε ξανά την πόλη μας, μας ανοίγει ένα παράθυρο για να οραματιστούμε μια νέα ανθρώπινη πόλη για τα παιδιά μας.
 

Αρκαδία - Θέματα και Εκθέματα

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Νίκος Γρηγοράκης ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΜΙΛΗΤΟΣ - ΔΡΥΑΔΕΣ ΕΤΟΣ: 2008

Όπως σημειώνει ο Διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη και Επίτιμος Πρόεδρος του Αρκαδικού Μουσείου Τέχνης και Ιστορίας, Άγγελος Δελληβορριάς : «Λίγοι μουσειακοί οργανισμοί μπορούν να περηφανευτούν για την πληρότητα και την ποιότητα πολλών από τις επιμέρους συλλογές τους και για τη συνοχή του συλλεκτικού πνεύματος ή μάλλον για τη συνέπεια των εικαστικών και θεματικών τους επιλογών. Ακόμα λιγότεροι ωστόσο είναι οι πολιτιστικοί οργανισμοί οι οποίοι λειτουργούν στις εκτός των μεγάλων κέντρων ελληνικές περιοχές της περιφέρειας, με τη συναίσθηση της παιδευτικής και της κοινωνικής ευθύνης που σημαδεύει το Αρκαδικό Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας. Γιατί εκεί, χάρη σε μια σημαίνουσα ανάδειξη ελληνικών και ευρωπαϊκών χαρακτικών, αισθητοποιούνται δύο βασικοί άξονες της ελληνικής αυτογνωσίας. Αναφέρομαι στη συγκινητική προσπάθεια του Γιώργου Χριστοδουλόπουλου, ενός ανθρώπου ο οποίος κατόρθωσε να εναρμονίσει τα επιχειρηματικά με τα καλλιτεχνικά του ενδιαφέροντα, προσφέροντας ένα υπόδειγμα που θα έπρεπε να ληφθεί σοβαρότερα υπόψη απ’ όσους σχεδιάζουν απερίσκεπτα το αναπτυξιακό μας μέλλον. Αναφέρομαι επίσης στην ανεκτίμητη συμβολή Νίκου Γρηγοράκη, του ιστορικού της τέχνης και ειδικότερα της χαρακτικής, γιατί σ’ αυτόν οφείλεται η χαρμόσυνη έκδοση «Θέματα και Εκθέματα Τέχνης και Ιστορίας». Ένα ακόμα χαρακτηριστικό δείγμα των στόχων του νεογέννητου Αρκαδικού Μουσείου, παρήγορο και ενθαρρυντικό σε εποχές δύστοκες σαν τις σημερινές...»

Ευδαίμων Αρκαδία - Η σαγήνη ενος Μύθου στον Πολιτισμό της Δύσης

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Pedro Olalla ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Road ΕΤΟΣ: 2006 ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΡΕΥΝΑΣ: Αρκαδικό Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας

Ο Μύθος, έχει τη δική του ιστορία. Με ή δίχως θρησκευτικό περίβλημα, οι μύθοι, με το μυητικό τους χαρακτήρα, είχαν πάντα θεραπευτική ιδιότητα, τόσο για τη ψυχή όσο και την κοινωνική συνείδηση των ανθρώπων. Οι πιο αρχαίες μυθολογίες, μάθαιναν τους ανθρώπους να αντιλαμβάνονται, πίσω από τον υλικό κόσμο, την ύπαρξη κάτι διαφορετικού , πέρα από την αστάθεια της ανθρώπινης ζωής. Περίπου χίλια χρόνια πριν από την εμφάνιση του Χριστιανισμού, άρχισε η κριτική της μυθολογικής σκέψης, η αμφισβήτηση της μυθολογίας ως ιστορικής αφήγησης και η απόρριψη των μύθων ως απαντήσεων στα φιλοσοφικά ερωτήματα. Ωστόσο οι μύθοι παρέμειναν πεισματικά μες τους αιώνες, ως συμπληρωματική σκέψη και επικοινωνία, με σκοπό τη διδαχή, την προβολή ηθικών αξιών και προτύπων, αλλά και ως μυητικές αντιλήψεις του θανάτου και του Θείου.

Όμως, εδώ και πέντε αιώνες, διεξάγεται ένας αμείλικτος αγώνας για την επιβολή του λόγου και τον εξοστρακισμό του μύθου, για την επιβολή της καθαρής σκέψης και τον αποκλεισμό των μυθοπλαστικών ιδεών.

Στο μεσοπόλεμο, ο μεγάλος Άγγλος ποιητής Τ. Σ. Έλιοτ έγραψε την «Έρημη Χώρα», ένα ποίημα στο οποίο περιγράφει τη στειρότητα της σύγχρονης ζωής και την επικείμενη καταστροφή ενός απάνθρωπου πολιτισμού. Επικαλείται τη χαμένη γνώση της παγκόσμιας μυθολογίας ως ελπίδα σωτηρίας και καταλήγει : «Με τα συντρίμμια αυτά (σ.: των ξεχασμένων μύθων), στύλωσα τα ερείπιά μου (σ.: του σύγχρονου ορθολογισμού).»Ο 20ος αιώνας μας κληροδότησε πολλά βιώματα φρίκης. Η καλλιτεχνική ευφυΐα του Ισπανού ζωγράφου Π. Πικάσσο αποτύπωσε αυτή τη φρίκη στο περίφημο έργο του, την «Γκουέρνικα». Ο δικός μας Γιώργος Σεφέρης, μας λέει:

«…Κι ἂ σου μιλῶ μὲ παραμύθια καὶ παραβολὲς

εἶναι γιατὶ τ᾿ ἀκοῦς γλυκότερα, κι ἡ φρίκη

δὲν κουβεντιάζεται γιατὶ εἶναι ζωντανὴ …»

Αναμφίβολα, ο Λόγος έχει αλλάξει εκπληκτικά τους υλικούς όρους της ζωής μας. (Ιδιαίτερα του Δυτικού Κόσμου). Όμως ο απομυθοποιημένος κόσμος μας δεν είναι καθόλου εκείνος ο επίγειος παράδεισος που προφήτεψαν θεμελιωτές του Καθαρού Λόγου, όπως ο Μπέϊκον και ο Λοκ.

Την ιδέα ενός επίγειου παράδεισου ανιχνεύει, από τις απαρχές της ανθρώπινης σκέψης και ανά τους αιώνες, ο Πέδρο Ολάγια στο έργο του: «Ευδαίμων Αρκαδία – η σαγήνη ενός μύθου στον πολιτισμό της Δύσης».Την ιδέα που πριν ακόμη από την εποχή του Κρόνου και της Ρέας, θεωρεί υπαρκτό έναν τόπο, όπου η φύση και ο άνθρωπος ως μια ολότητα, η γενετήσια ορμή ως δύναμη δημιουργίας, και η μουσική ως καθαρτήρια εμπειρία, συνθέτουν μια ιδανική, βιωματική προσέγγιση του Θείου. Την ιδέα που δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί άξονα της ανθρώπινης σκέψης.

«Τι είναι Θεός, τι μη Θεός και τι το ανάμεσό τους;» αναρωτιέται ο Γ. Σεφέρης.

Εκεί ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, στα πάντα θεωρούμενα ιερά βουνά, με τους αγνούς, αμόλυντους από το σκεπτικισμό ποιμένες, εκεί στη γη των προσελήνων Πελασγών, των μυθικών προγόνων, στην Αρκαδία, ο Βιργίλιος έκανε την ιδέα μύθο. Μύθο λυτρωτικό, νοσταλγικό, που σαν υπόγειο ρεύμα ρέει και διαποτίζει τη σκέψη του Δυτικού κόσμου.

Έτσι το όνομα της Αρκαδίας συμπυκνώνει, διαχρονικά, στην ιστορία της Ευρωπαϊκής σκέψης, το νόημα του μύθου και ταυτίζεται με την ουσία της μυθολογίας : Της μέθεξης στην ανανεωτική διαδικασία του θανάτου και της αναγέννησης.

“ ET IN ARCADIA EGO … ”

Από το Βιργίλιο ως τον Γκαίτε, ο Πέδρο Ολάγια προσεγγίζει το μύθο, σαγηνεύεται ο ίδιος απ’ αυτόν, και ακολουθώντας το μύθο του μύθου, μας καλεί σε ένα ασυνήθιστο ταξίδι στον πολιτισμό της Δύσης. Μας δίνει την ευκαιρία να διαπιστώσουμε το σθένος της ιδέας και τη διαρκή αναβίωση του μύθου στην τέχνη και στη σκέψη διανοητών και μυστών, που αλληλοδιαδέχονται στην ευρωπαϊκή ιστορία τους υμνωδούς της ευδαιμονίας των Αρκάδων Ποιμένων.

Η «Ευδαίμων Αρκαδία», κατορθώνει να σαγηνεύσει τον αναγνώστη, αλλά ακόμη και τον απλό φυλλομετρητή του βιβλίου. Ο Πέδρο Ολάγια ξετυλίγει μια λογοτεχνική, γλαφυρή αφήγηση, στηριγμένη στην ακρίβεια και τη βάσανο μιας μεθοδικής, εκτεταμένης, πολυεπίπεδης φιλολογικής αλλά και επιτόπιας έρευνας. Εικονογραφεί το κείμενο με μοναδικό τρόπο, δίνοντας την οπτική σκέψη των φωτογραφιών του, που είναι προϊόν της έρευνας και ταυτόχρονα τεκμήρια της προσέγγισής του. Παραθέτει τις πηγές με τρόπο ευρηματικό και δεν παραλείπει να επισυνάψει μια προσεκτική χαρτογραφία.

Τελικά, ο Πέδρο Ολάγια απαντά στο ερώτημα που ο ίδιος θέτει «Γιατί η Αρκαδία;», υπερβαίνοντας τα όρια μιας επιστημονικής πραγματείας, που αφορά την Ιστορία της Σκέψης. Δημιουργεί ο ίδιος ένα έργο τέχνης. Πρέπει να συγχαρούμε για αυτό το αποτέλεσμα, εκτός από τον Πέδρο Ολάγια τόσο την Ροζάριο Καρίγγιο που τον συνόδευσε (και ως ερευνήτρια) στο ταξίδι του, όσο και τις εκδόσεις Road, που τον εμπιστεύτηκαν και του έδωσαν την τεχνική υποστήριξη.

Το έργο του Πέδρο Ολάγια, που κατά την γνώμη μου θα είναι έργο αναφοράς στην παγκόσμια βιβλιογραφία, δεν έγινε μόνο για την συγκίνηση του δικού του ταξιδιού (που σίγουρα απόλαυσε), ούτε για μια ακαδημαϊκή διάκριση (που ασφαλώς αξίζει), αλλά ούτε για τον έπαινο και θαυμασμό των «μυημένων» (που χωρίς αμφιβολία θα έχει). Έγινε για έναν, όπως ο ίδιος λέει, τελευταίο σκοπό: «Για ν’ αποκτήσουν οι Αρκάδες και οι Έλληνες, μεγαλύτερη επίγνωση της σημασίας που έχει το όνομα αυτής της πανέμορφης γης για τον κόσμο.»

Αυτός ο τελευταίος σκοπός, που ταυτίζεται με το σκοπό του «Αρκαδικού Μουσείου Τέχνης και Ιστορίας», μας οδήγησαν στην Χορηγία Έρευνας για την δημιουργία αυτού του Έργου. Το αποτέλεσμα μας γεμίζει ικανοποίηση, πιστεύουμε ότι μας δικαιώνει, και μας δίνει ώθηση για το δικό μας έργο.

Ελπίζω αυτή η έκδοση όχι μόνο να συγκινήσει αλλά να συμβάλλει να δούμε όλοι μας με μια νέα προσέγγιση και τη σύγχρονη Αρκαδία. Δεν μπορεί στην σύγχρονη Αρκαδία οι μαθητές των Λυκείων να αποφοιτούν ανυποψίαστοι για την Αρκαδική μυθολογία, το Αρκαδικό Ιδεώδες, και τον Αρκαδισμό στη Δυτική κουλτούρα. Δεν μπορεί στη σύγχρονη Αρκαδία να υπάρχει η τόσο προκλητικά πλημμελής σήμανση και φύλαξη των μνημείων και των ιστορικών χώρων. Δεν μπορεί στη σύγχρονη Αρκαδία να μην υπάρχει ένα σύμφωνο ποιότητας για τις επενδύσεις κάθε μορφής. Δεν μπορεί στη σύγχρονη Αρκαδία να μην υπάρχει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη χωροταξία και τη χρήση γης. Δεν μπορεί στη σύγχρονη Αρκαδία να μην υπάρχει η υποδομή για μια γνήσια και πρωτότυπη πολιτιστική παραγωγή.

Στην Πολιτεία μας, οι εκλεγμένοι άρχοντες καλούνται να επωμισθούν την πρώτη ευθύνη. Όμως η ενεργοποίηση των πολιτών είναι απαραίτητη. Πρώτα απ’ όλα η Αρκαδία είναι τόπος. Οι σύγχρονοι Αρκάδες είναι δεμένοι με τον τόπο τους και περήφανοι για την καταγωγή τους. Μπορούν να γίνουν οι θεματοφύλακες της κληρονομιάς της. Για να γίνει η Αρκαδία του 21ου αιώνα, ο τόπος όπου οι άνθρωποι, η φύση, ο πολιτισμός, η ποιότητα ζωής και η φιλοξενία, θα αναδείξουν ένα νέο πρότυπο ευδαιμονίας.

Έχω καταμετρήσει περισσότερα από δέκα εκδόσεις βιβλίων και λευκωμάτων για την Αρκαδία, στα τελευταία τέσσερα χρόνια. Δεν είναι τυχαίο. Όμως αυτή η έκδοση του έργου του Πέδρο Ολάγια μοιάζει κάτι διαφορετικό.Το έργο αυτό, με την ευαισθησία που αποπνέει και τη συγκίνηση που μεταδίδει, σε συνδυασμό με την τεκμηρίωση που το συνοδεύει, μπορεί (και ελπίζω να το κάνει), να δώσει αφορμή για πρωτοβουλίες, με σημαία ένα σύνθημα που απευθύνεται σε Αρκάδες και Αρκαδιστές:

«Ανακαλύψτε την Αρκαδία στην Αρκαδία!»._