ΨΕΥΤΗΣ ΠΑΠΠΟΥΣ – Το παλιό και το καινούργιο

Ο Αλέκος Φλαμπουράρης, ο αποκαλούμενος και παππούς της κυβέρνησης Τσίπρα, γνωστός και ως κυρ Αλέκος, είχε αναλάβει μια περίοπτη υπουργική θέση από την οποία επιχείρησε να κληροδοτήσει στο πανελλήνιο την πνευματική του περιουσία, όση μάζεψε από το παλαιότερο και πρόσφατο παρελθόν.  Έζησε τους αγώνες από την πλευρά των διεκδικητών της κοινωνικής και πολιτικής ελευθερίας, ανάμεσα σε συντρόφους, σε φοιτητές και σε διαδηλωτές, αλλά κυρίως μέσα από κομματική αγκιτάτσια, κομματικές ίντριγκες και κομματική κοοπτάτσια, με αποτέλεσμα η αφήγησή του να έχει ανάλογη χροιά. 

Όπως έχει γίνει δημοσίως γνωστό, στο σπίτι της οικογένειας Φλαμπουράρη στην Αίγινα περνούσαν τις περισσότερες ημέρες των τελευταίων θερινών διακοπών τους τα μέλη της οικογένειας Τσίπρα. Είναι τόσο στενά συνδεδεμένες οι δύο οικογένειες που τα παιδιά του Αλέξη φωνάζουν τον κυρ Αλέκο «παππού». Είναι το δίχως άλλο ένας ψεύτης παππούς. Όμως, τα ψέματά του είναι πολύ διαφορετικά από αυτά  του λίγο ιδιόρρυθμου αλλά συμπαθητικού παππού  του μυθιστορήματος της Άλκης Ζέη. Ο τελευταίος έχει ζήσει τις ίδιες εποχές και μέσα από τα  λεγόμενά του περνούν μεγάλα γεγονότα και ιδέες, μια μεγάλη τοιχογραφία της ζωής και της πολιτικής του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα στην Ελλάδα και στον κόσμο γενικότερα, με τρόπο ικανό να εξάψει την φαντασία ενός εγγονού. Αν και ο ίδιος ο Αλέκος Φλαμπουράρης, μιλώντας δημόσια για τη σχέση του με τα παιδιά του παραιτηθέντος πρωθυπουργού, ίσως θέλησε να περάσει για τον εαυτό του μια εικόνα όπως αυτή του παππού του μυθιστορήματος, τα δικά του πολιτικά ψέματα είναι αληθινά.

Όταν η αλήθεια μοιάζει σκληρή, ο κυρ-Αλέκος καταφεύγει στο καλαμπούρι. Μεταφέροντας στα τηλεοπτικά στούντιο μαζί με τον φραπέ του και όλο το ύφος του καφενειακού λόγου, έκανε πασιφανή την απέχθεια του στον ρεαλισμό, οπως και την ακαταμάχητη ροπή του στις ασυναρτησίες. Αυτός ο ηθικά και πολιτικά ρακένδυτος ψεύτης παππούς, θεωρείται μέντορας και συμβουλάτορας ενός νέου και ανώριμου πρωθυπουργού, που στη σύντομη πρώτη θητεία του περιπλανήθηκε στον πραγματικό κόσμο υπό την επήρεια μύθων,  που είχε πλάσει ο ίδιος ή του είχαν αφηγηθεί άλλοι.

Δεν ξέρουμε αν ο Αλέκος Φλαμπουράρης, φαντασιώνεται για τον εαυτό του το ρόλο του Μέρλιν με τον Αλέξη Τσίπρα στον ρόλο του Αρθούρου.  Αλλά με εκείνο το πονηρό χαμογελάκι, αφήνει να εννοηθεί πως αυτός γνωρίζει πράγματα που δεν είναι για τους πολλούς, πως είναι κάτοχος πολλών μυστικών και μυστηρίων. Κάτι σαν την προ-μακιαβελική τέχνη της διακυβέρνησης, την αλχημιστική arcana, περιτυλιγμένη με αβάσταχτη και ειρωνική ελαφρότητα. Όμως τα ψέματα της πολιτικής του σκέψης και λόγου, είναι από εκείνα τα μεγάλα ψέματα που διαβρώνουν το ήθος του πολιτικού μας βίου, με τρόπο καθόλου αθώο και παντελώς ασύγγνωστο.

Ε όχι! Αυτό δεν είναι νέο! 

Περί Αφηγημάτων και Δαιμονίων (βατσιτσέλο-βατσιτσό)

Ας τα πούμε ξανά αυτά που λέγαμε και μετά τις εκλογές του 2012, μιας και μετά από τρία χρόνια αποτύχαμε να αλλάξουμε κάτι ουσιαστικό στον πολιτικό μας βίο και συνεχίζουμε να βουλιάζουμε στην αχλή της πολιτικής διαταραχής μας.

Άντε πάλι μπλεγμένοι με τα περίφημα αφηγήματα. Να πάρει δηλαδή ο πολιτικός λόγος τη μορφή μιας Νουβέλας, διασκευασμένης ενδεχομένως σε σενάριο για τις ανάγκες μιας τηλεταινίας. Αντί για ορθό λόγο, πολιτικό νου και σαφείς πολιτικές θέσεις, η διατύπωση μιας ασάφειας που υποτίθεται πως μπορεί να αποδοθεί με συντομία, ρεαλισμό ύφους, ύπαρξη συγκεκριμένης πλοκής και τονισμό του αισθηματικού και ψυχολογικού στοιχείου.

Μετά τις ανατροπές και τις αποκαλύψεις του τελευταίου τρίμηνου, οι παραδοξολογίες κάθε είδους και ποιότητας θα κατακλύσουν τον δημόσιο διάλογο. Ωστόσο, σε αυτή τη σύντομη προεκλογική περίοδο μάλλον θα λείψουν τα μεγάλα αφηγήματα και θα αρκεστούμε σε spectacles όπου θα κριθούν οι performers. Μιας και υποσχέσεις δεν μπορούνε άλλες να δοθούν πειστικά, μικρά tricks θα κυριαρχήσουν. Μετά από μια επτάμηνη περίοδο αλλοπρόσαλλης διακυβέρνησης και hipster style διαπραγμάτευσης, η μέγγενη του νέου μνημονίου δεν αφήνει πολλά περιθώρια για μεγάλες μπούρδες, νέα ψέματα και νέες αυταπάτες.

Οι παλινωδίες και οι αμφιθυμίες όσων κυβέρνησαν, δεν οφείλεται στο ότι δεν υπάρχουν νέες ιδέες αλλά στο ότι δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τις παλαιές ιδέες και συνήθειες. Όσο δεν υπάρχει ένα νέο εθνικό σχέδιο που θα τεθεί με ειλικρίνεια και τόλμη ενώπιον των πολιτών, για την διαμόρφωση μιας νέα κοινωνικής και πολιτικής συναίνεσης, τα  βαθιά κοινωνικά ρήγματα που έχει επιφέρει η επελθούσα ύφεση και η κατάρρευση της μεσαίας τάξης, μπορεί να γεννήσουν ασύμμετρους πολιτικούς κινδύνους ικανούς να απειλήσουν τη συνοχή του Ελλαδικού πολιτικού-κοινωνικού σχηματισμού ως τα βάθη της υπόστασής του.

Όμως, ακόμα και τώρα, με ποιόν τρόπο να βρουν το σθένος οι ηγεσίες που πολιτεύτηκαν, διαπαιδαγώγησαν πολιτικά την κοινωνία και κυβέρνησαν τόσα χρόνια, να μιλήσουν ευθέως σε ένα λαό που τον έμαθαν πως το καθήκον της πολιτικής είναι οι παροχές, οι διευκολύνσεις και η παράκαμψη των νόμων; Γιατί ασφαλώς τα  αίτια της πτώχευσής μας δεν είναι το Μνημόνιο. Είναι πρώτα απ’ όλα η έκπτωση του πολιτικού μας βίου και οι συνέπειες της στην οικονομία και την κοινωνία, η οποία εθίστηκε στην ανομία και έκανε ιδανικό της την ιδιωτικότητα. Όσο και αν έχουν δίκιο όσοι θα επισημάνουν πως οι παροχές έγιναν με δανεικά για να μη θιχτούν ή για να τροφοδοτηθούν ολιγαρχικά συμφέροντα, όλοι γνωρίζουμε πως τα κάθε λογής επί μέρους μικρά συμφέροντα ικανοποιήθηκαν σε βάρος του «κοινού αγαθού».

Αφού λοιπόν είπαμε ψέματα πολλά, ας πούμε και μια αλήθεια.  Δεν αντιμετωπίζουμε μια οικονομική κρίση αλλά από το 2010 βρισκόμαστε σε μια κατάσταση χρεοκοπίας. Τα προγράμματα που μας προσφέρθηκαν, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι ένα εγχείρημα διαχείρισης και μη πιστοποίησης της χρεoκοπίας, την περίφημη αποφυγή "πιστωτικού γεγονότος".  Όπως έχουμε καταλάβει πλέον, η μη αποδοχή τους θα πιστοποιήσει την χρεοκοπία μας και θα αποκλείσει επί μακρόν κάθε είδους εξωτερική χρηματοδότηση. Η χρεοκοπία ενός κράτους δεν είναι μια υπόθεση που μπορεί να περάσει χωρίς βαριές συνέπειες για κάθε υπήκοό του και τις δομές της χώρας στο σύνολό τους. Ισοδυναμεί με μεγάλη εθνική ήττα και μπορεί να πάρει τις διαστάσεις εθνικής καταστροφής, με συνέπειες ανάλογες ενός πολέμου.

Το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος του Ιουλίου είναι η κραυγή μιας οικονομίας και μιας κοινωνίας που βιώνουν την απότομη παύση μιας ακατάσχετης χρηματοδότησης. Ίσως είναι κραυγή απελπισίας και να προοιωνίζει κοινωνική έκρηξη και τον κίνδυνο για αλληλοσπαραγμό. Αλλά ας μη μας διαφεύγει ότι ο κοινωνικός κατακερματισμός είχε προηγηθεί της χρεοκοπίας και ήταν το αποτέλεσμα του μοντέλου με το οποίο μεγεθυνόταν η οικονομία μας. Ως νεοέλληνες, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα δαιμόνια μας.

Όμως ο γάιδαρος δεν πετάει! Είναι βέβαιο πως χωρίς την άμεση και εκ βάθρων αλλαγή του κράτους, σε όλες τις δομές και τις λειτουργίες του, πολιτικές και γραφειοκρατικές, καμία έξοδος από την κατάσταση χρεοκοπίας δεν είναι εφικτή. Αυτό ωστόσο δεν αρκεί, ούτε μπορεί να είναι επιτυχής η αλλαγή που θα επέλθει με τις «μηχανικές» παρεμβάσεις που υπαγορεύονται από έξω. Οι εθνικές μας κραυγές διαμαρτυρίας, αγανάκτησης ή περιφερόμενης υπερηφάνειας, θα γίνουν εθνικός οδυρμός, αν δεν καταφέρουμε να ανασυνταχθούμε σε ένα συνεκτικό πολιτικό βίο. Μόνο τότε θα καταφέρουμε να έχουμε την κοινωνική αντοχή για ένα νέο παραγωγικό καταμερισμό, που θα μας επιτρέψει την ανάκτηση της θέσης μας στο σκληρό διεθνές οικονομικό περιβάλλον.

Ο Αλέξης Τσίπρας, μέσα από μια σύμμειξη ιδεολογημάτων, ψευδαισθήσεων και πρακτικών, που ηγεμόνευσαν στις πολιτικές διαδρομές της γενιάς του πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης, δημιουργώντας μια μαγική εικόνα, κατάφερε και πήρε την εντολή για μια μάχη οπισθοφυλακής, αλλά αυτή δεν είχε τον χαρακτήρα και τη δυναμική μιας πραγματικής αλλαγής. Η Θερινή του μετάλλαξη προφανώς δεν αρκεί, γιατί έγινε υπό το κράτος ομολογημένου φόβου και στερείτε βάθους πεδίου και πολιτικού έρματος. Για τούτο, το κόμμα που του απέμεινε παρουσιάζει έντονα σημάδια μιας διπολικής διαταραχής. Αλλά δεν είναι μόνο το ιδιότυπο κόμμα της αριστεράς που βρέθηκε αίφνης στη θέση του Δαμοκλή και η ηγεσία του αντίκρισε, πάνω από τα κεφάλια της, από τρίχα κρεμάμενη μια σπάθα. Στην ίδια θέση βρίσκεται το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Ο αθεράπευτος αυτισμός των Ελλήνων πολιτικών δεν τους επιτρέπει να αντιμετωπίσουν την πραγματική απειλή. Διατυπώνουν κίβδηλα διλήμματα. Κάποιοι ονειρεύονται ρόλους παράκαιρους. Άλλοι παριστάνουν τους νοικοκυραίους και άλλοι καμαρώνουν που γινήκαν νοματαίοι. Καμώνονται πως υπερβαίνουν εαυτόν, υπό το βάρος του αναμενόμενου αποτελέσματος, που σε άλλους πέφτει μακρύ και σε άλλους κοντό.

Αν πιστέψουμε τους αναλυτές και τις δημοσκοπήσεις το 80% των εκλογέων προσανατολίζονται στην επιλογή κομμάτων που ομνύουν στη ευρωπαϊκή δέσμευση της χώρας. Θα μπορέσουν να αντιληφθούν, αυτά τα κόμματα, πως έχουν ένα πατριωτικό χρέος; Να παραμερίσουν την προσχηματική αναζήτηση ιδεολογικής ενότητας και να εργαστούν για την αναγκαία πολιτική ενότητα που θα στοχεύει στην ευκαρπία αυτής της δέσμευσης; Να συμφωνήσουν και να συμπράξουν σε μια αναγεννητική αυτοκαταστροφή του κακοφορμισμένου πολιτικού συστήματος, στο οποίο κατέληξε η Μεταπολίτευση του 1974 και να εργαστούν από κοινού για τη διαμόρφωση και εφαρμογή ενός ρεαλιστικού σχεδίου εθνικής πολιτειακής, πολιτικής και οικονομικής ανασυγκρότησης, εγκαταλείποντας αφηγήματα και παραμύθια;

Τι είπατε;

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης, αν και υπουργός του Αλέξη Τσίπρα, είναι φανερό πως αισθάνεται ως εγκληματολόγος στον τόπο του εγκλήματος. Η αποφασιστικότητα με την οποία τοποθετείται χωρίς περιστροφές απέναντι στην Πρόεδρο της Βουλής, μάλλον δεν προέρχεται μόνο από το  γεγονός ότι στην πολιτική της συμπεριφορά και στον πολιτικό της λόγο, που ενδύεται την νομικίστικη περιβολή της ιδιότυπης γλώσσας των δικογράφων, διακρίνει την θρασύτητα και ξιπασιά  εκείνου του ειδικού τύπου των δικηγόρων που ευδοκιμούν στα ποινικά δικαστήρια.
 

Είναι εμφανές ότι  η Ζωή Κωνσταντοπούλου διαθέτει ισχυρή θέληση και έχει μεγάλη ικανότητα να παίρνει αποφάσεις. Όμως η ορμή της φαίνεται πως την καθιστά εργασιομανή, δογματική και ισχυρογνώμονα. Η συμπεριφορά της δείχνει άνθρωπο ο οποίος είναι πάρα πολύ φιλόδοξος, με αυτοπειθαρχία και ικανότητά να επικεντρώνονται στο στόχο του. Μοιάζει να έχει ένα μόνιμο κίνητρο να αλλάξει τις καταστάσεις, σε τέτοιο βαθμό που καταλήγει να μάχεται με το περιβάλλον της. Έχει αποδείξει πως ακόμη κι αν όλοι αντιτάσσονται στις απόψεις της, εκείνη θα επιμείνει αμετακίνητη τις απόψεις της. Εντούτοις, είναι αρκετά ανυπόμονη και ενώ είναι τολμηρή  μπορεί πολύ εύκολα να περάσει στο άλλο άκρο και να εμφανίζεται ξεροκέφαλη, εγωκεντρική και αναίσθητη. Μπορεί να της προσαφθεί πως αγωνίζεται να αποκτήσει τον έλεγχο, απαιτεί αναγνώριση για τα «επιτεύγματά» της και ενδιαφέρεται περισσότερο να περάσει το δικό της,  παρά να συμπορευθεί με τους άλλους. Όλα αυτά κάτω από ένα σαρδόνιο χαμόγελο.

Στα παραπάνω είναι εύκολο, ένας εγκληματολόγος να αναγνωρίσει τον τύπο ιδιοσυγκρασίας που ο Ιπποκράτης διαχώριζε ως «χολερικό». Αυτό βέβαια σημαίνει πως έχουμε να κάνουμε με έναν χαρακτήρα απολύτως ακατάλληλο για το αξίωμα του Προέδρου της Βουλής. Ωστόσο ο αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης δεν περιορίζεται σε τέτοιες διαπιστώσεις. Αισθάνεται την ανάγκη να επισημάνει και να υπενθυμίσει δημόσια και με δηκτικότητα, πως οι εκλογές φέρνουν αλλαγή κυβέρνησης και όχι πολιτεύματος και πως το πολίτευμα της Ελλάδας δεν είναι αυτό μιας Λαϊκής Δημοκρατίας. Η φράση του: «Ώρα για να ξεδοντιαστούν όλα τα φίδια που απειλούν  την κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία», ξεπερνά τις επισημάνσεις της καθηγήτριας Φιλοσοφίας Βάσως Κιντή για τη συμπεριφορά της Προέδρου της Βουλής:  «Περιφρονεί αποφάσεις οργάνων του κοινοβουλίου και της κυβέρνησης και αδιαφορεί για το κρίσιμο συμφέρον της χώρας προκειμένου να εξυπηρετήσει δικούς της προσωπικούς σχεδιασμούς.»

Λίγο πριν το Δημοψήφισμα η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν αυτή που προσωποποιούσε και ενσάρκωνε μια ιδιότυπη μείξη σταλινισμού και μακαρθισμού, την οποία υιοθετούσαν, καλλιεργούσαν και μετέρχονταν και πολλοί εκπρόσωποι της Κυβέρνησης.  Πρωτοστατούσε σε μια επιχείρηση για πολιτική καταστολή στο ιδεολογικό πεδίο, με ποινικοποίηση απόψεων. Έφερε στο κέντρο του πολιτικού διαλόγου μια πολιτικά κατευθυνόμενη, μεθοδική και μαζική απαγγελία κατηγοριών για προδοσία. Απεύθυνε ανυπόστατες και άδικες κατηγορίες καθ’ οιουδήποτε μη συμπλέοντος με τις κυβερνητικές απόψεις. Εκτράπηκε σε αήθεις και δημαγωγικές τακτικές επιθέσεων, δίνοντας έμφαση σε λαϊκιστικά και εθνικιστικά επιχειρήματα. Μετά το Δημοψήφισμα δυναμιτίζει συστηματικά και με κάθε τρόπο, οποιαδήποτε συζήτηση και οποιαδήποτε δυνατότητα συναίνεσης και υποδαυλίζει ένα διχαστικό κλίμα. Τώρα  έχει γίνει προφανής η ιδεολογική και πολιτική θέση της κυρίας Κωνσταντοπούλου, η οποία δεν είναι άλλη από την επιβολή μιας ανομολόγητης επανάστασης, με την ίδια πρωταγωνίστρια, που θα φέρει ανατροπές στο πολιτειακό καθεστώς, αλλά και τον στρατηγικό προσανατολισμό της διεθνούς θέσης της χώρας.

Το Μέγαρο Μαξίμου ακολουθεί μια άτολμη πολιτική κατευνασμού και περιορίζεται σε ψελλίσματα περί «θεσμικής δυσαρμονίας» μέσω non paper, τα οποία η Πρόεδρος περιφρονεί. Από τη δική της σκοπιά, διακηρύσσει πως ο Πρωθυπουργός βρίσκεται υπό το κράτος εκβιασμού, στον οποίο έχει υποκύψει (δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι έχει περιέλθει σε κατάσταση που δεν του επιτρέπει να προασπίσει τα λαϊκά και εθνικά συμφέροντα). Δια λόγων και έργων, με κατάχρηση του αξιώματός της, με συστάσεις επιτροπών με προπαγανδιστικές στοχεύσεις, με αποστολές επιστολών και καταγγελιών περί «πραξικοπήματος» και καταπάτησης συνταγματικών επιταγών, η Πρόεδρος της Βουλής διεκδικεί μερίδιο στην διαμόρφωση της πολιτικής του κράτους και την άσκηση της εξουσίας. Η κατάρρευση της κυβερνητικής στρατηγικής στο μέτωπο της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές της χώρας, δεν ανέστειλε την προσχεδιασμένη και μεθοδικά ανελκόμενη επιδίωξή της. Έφθασε ως το σημείο να ζητά από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να προωθήσει αυτός διεθνώς τις απόψεις της, ώστε να ασκηθεί μια παράλληλη προς την κυβέρνηση διπλωματία (πράγμα που διέπραξε και με επιστολή της προς τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου) και να απαιτεί από τον Πρωθυπουργό  τη «συνέτιση» υπουργών που την επικρίνουν.  Με άλλα λόγια αν δεν επεξεργάζεται και απεργάζεται, σίγουρα φλερτάρει με μια καθεστωτική εκτροπή. Όπως καταγγέλλει ο Γιάννης Πανούσης, η Πρόεδρος της Βουλής  θέλει να υποκαταστήσει τον Πρωθυπουργό. Μάλλον γιατί τον θεωρεί λιποβαρή η ακυρωμένο.

Παραδόξως, η Ζωή Κωνσταντοπούλου διακηρύσσει ότι τιμά τον Αλέξη Τσίπρα, για την προσφορά του στον ελληνικό λαό! Σε τι ακριβώς αναφέρεται; Μάλλον στην αξιοζήλευτη και αξεπέραστη δεινότητα του τελευταίου ως αγκιτάτορα. Δηλαδή ότι εξέφρασε αυθεντικότερα έναντι πολλών άλλων, τη δυσφορία για την ηθική παρακμή που κατέκλυζε το δημόσιο βίο και από πολιτική δυσαρέσκεια απέναντι σε ένα παρεκβατικό πολιτικό σύστημα  την ανέβασε, εκμεταλλευόμενος την έλευση της τρόικα, στο επίπεδο της αγανάκτησης  και εντέλει την μετασχημάτισε σε πολιτική οργή απέναντι στα παλαιότερα κόμματα, το πολιτικό προσωπικό και το σύστημα διακυβέρνησης που είχε διαμορφωθεί τα σαράντα τελευταία χρόνια. Βέβαια για να το πετύχει, απευθύνθηκε στο θυμικό και το συναίσθημα απομακρυσμένος από τη λογική και τη σύνεση. Συνέπλευσε με πολλές παρανοϊκές και ακραίες ιδέες. Εξέθρεψε και επαγγέλθηκε μια άφρονα φαντασίωση γεμάτη από λαϊκισμό, βασισμένη σε πολλούς αστικούς μύθους και την αναγόρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης - και ιδιαίτερα της Γερμανίας - σε εχθρό του Έθνους. Το γεγονός ότι αυτή η φαντασίωση σήμερα έχει συντριβεί, ενώ έχει σπρώξει τη χώρα βαθύτερα σε συνθήκες διάλυσης του πολιτικού συστήματος, της οικονομικής ζωής και του κοινωνικού ιστού, δεν πτοεί την κυρία Κωνσταντοπούλου. Η ίδια προωθεί μια δική της επαναστατική πλατφόρμα, πάνω στη δυναμική της αγκιτάτσιας που την έφερε στη σημερινή πλεονεκτική της θέση, η οποία της επιτρέπει να φαντάζεται και να διεκδικεί Περονικές δόξες. Επικαλούμενη μάλιστα, απολύτως διεστραμμένα το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος ωθεί σε λαϊκή εξέγερση.  Θέλει να επιτάξει τους θεσμούς της πολιτείας, στην υπηρεσία της δικής της ιδέας και σκοπού, δηλαδή σε μια απόφαση για μονομερή διαγραφή του χρέους, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Όλοι οι υποψήφιοι σωτήρες επιδιώκουν μια περίοδο ασυδοσίας όπου θα μπορούν να πραγματοποιηθούν επικίνδυνα και παρανοϊκά σενάρια. Ελπίζουμε πως μια τέτοια ευκαιρία δεν θα την έχει η κυρία Κωνσταντοπούλου. Αν όμως οι ολοκληρωτικές αντιλήψεις που υφέρπουν και αναθυμιάζουν στην όλη πολιτική πρακτική της, σε συνδυασμό με την ηθική εξαθλίωση της κοινωνίας, παράγουν ελεεινά πολιτικά αποτελέσματα που προσομοιάζουν στο φασιστικό φαινόμενο, τότε υπάρχει ζήτημα πολιτειακού συναγερμού. 

Οι αυταπάτες του Αλέξη

Ο Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε στην εξουσία ως Ιππέας μιας παλιάς, ταλαιπωρημένης  και ξεπερασμένης ιδέας. Η ιδέα αυτή αποτελεί τον Δαίμονα της Αριστεράς, σε όλο της το εύρος και όλη την ιστορική της διαδρομή.  Είναι η μεγάλη αυταπάτη πως  «Όποιος κατακτήσει την εξουσία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο».

Τις τελευταίες δεκαετίες οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Σοσιαλιστές απέτυχαν να επαληθεύσουν την επαγγελία  αυτής της ιδέας. Για τα παθήματά τους, έχουν περιπέσει στην χλεύη των ιδεολογικών τους συγγενών, οι οποίοι τους καταγγέλλουν για προσχώρηση στον οικονομικό  νεοφιλελευθερισμό και την παράδοση της πολιτικής στο τραπεζικό και χρηματιστηριακό κεφάλαιο. Με την  αλαζονική νοοτροπία της ιδεολογικής καθαρότητας, μεγάλο μέρος της αριστεράς δεν θέλησε να αναγνώσει, να μελετήσει και να αναλύσει το γεγονός πως οι σφαίρες της πολιτικής, της οικονομίας και της εθνικής κυριαρχίας έχουν πάψει να είναι ομόκεντρες. Όμως η απώλεια ισχύος του έθνους-κράτους λόγω της «παγκοσμιοποίησης» και της πορείας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, έχει δημιουργήσει δεδομένα που τιμωρούν όσους απλώς την καταγγέλλουν χωρίς να ανασχεδιάζουν τη στρατηγική τους.

Όπως χαρακτηριστικά έχει σημειώσει ο Νίκος Μαραντζίδης: «Η ιδέα να κατακτήσεις την κρατική εξουσία για να αλλάξεις τον κόσμο αποδεικνύεται πλέον όχι μόνο ανεδαφική, αλλά αληθινός εφιάλτης για όσους την ευαγγελίστηκαν. Ως άλλη Κίρκη που μετατρέπει τους ανθρώπους σε γουρούνια, η εξουσία εξευτελίζει τα κόμματα που επαγγέλθηκαν τις μεγαλύτερες αλλαγές με εργαλείο το κράτος. Παντού, η κυβερνώσα αριστερά αφήνει το ίδιο στίγμα: αφερέγγυα και ασυνεπής με τις υποσχέσεις της για αναδιανομή και κοινωνική ισότητα.»

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αριστερό πειραματικό υβρίδιο που επιχειρεί να συγκεράσει, σε ένα συνασπισμό για την κατάκτηση της εξουσίας, αριστεριστές με κομμουνιστές και σοσιαλιστές κάθε απόχρωσης. Συναντήθηκε με ένα τμήμα της Λαϊκής Δεξιάς που διακατέχεται από μια υπερβολικά απλοϊκή αντίληψη των αιτιών για τα παγκόσμια προβλήματα και μια πεποίθηση ότι υπάρχουν κάποιοι άγνωστοι κακοί πίσω από όλα αυτά. Συναποδέχτηκαν και συνομολόγησαν την κοινή αυταπάτη πως το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος μπορεί να ασκεί δημόσιες πολιτικές χωρίς τον έλεγχο των δανειστών του. Κέρδισε τις εκλογές που προκάλεσε στις αρχές του 2015,  υποσχόμενος αυτή την αυταπάτη, βεβαιώνοντας ότι μπορεί να ανατρέψει τους συσχετισμούς ισχύος στην Ευρώπη, ασκώντας την κρατική εξουσία για να θέσει το θέμα της Εθνικής Κυριαρχίας ως θέμα Δημοκρατίας και Λαϊκής Κυριαρχίας.

Η κυβερνητική πολιτική των πρώτων μηνών εκτυλίχτηκε ως μείγμα αφέλειας, παράνοιας και τυχοδιωκτισμού. Οι αυταπάτες για το είδος της «διαπραγμάτευσης» με τους εταίρους-δανειστές, στην οποία η κυβέρνηση προσήλθε με υπερφίαλη σκέψη και συμπεριφορά, τροφοδότησαν παλινωδίες και τελικά προσέκρουσαν βίαια στην πραγματικότητα. Η αποτυχία πραγμάτωσης των φαντασιώσεων αποδόθηκε παρανοϊκά ως συνωμοτική παρεμπόδιση στην ολική κατάληψη και άσκηση της εξουσίας. Επιχειρήθηκε η συνταγή της κομματικής εποίκισης στο κράτος αλλά και  η άγαρμπη  προσπάθεια να προσαρμόσουν στα δικά τους μέτρα το Κοινοβούλιο και άλλους θεσμούς. Η πιο μεγάλη μάχη δόθηκε στο πεδίο της επικοινωνίας. Ο εσμός των λαϊκιστικών αντιλήψεων που κατέπνιγαν τη σκέψη της ηγετικής ομάδας και η αυτοπαγίδευση σε τακτικισμούς, οδήγησαν σε αδιέξοδο και κλείσιμο των τραπεζών.

Το βράδυ του Δημοψηφίσματος ο Αλέξης Τσίπρας άργησε να κάνει δηλώσεις. Εμφανίστηκε αναψοκοκκινισμένος και συνοφρυωμένος, για να ερμηνεύσει άκρως διασταλτικά το αποτέλεσμα. Όπως φαίνεται, είχε ανακαλύψει πως, παρά τις περί του αντιθέτου διακηρυγμένες εκτιμήσεις του, κανείς δεν καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού της διαπραγμάτευσης. Την ίδια ώρα στο ερώτημα «και τώρα τι;» οι συνεργάτες του δεν είχαν να του απαντήσουν παρά μόνο μια ηρωική  έξοδο προς το χάος. Οι αυταπάτες απέκτησαν ονοματεπώνυμα. Εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε και εν μέρει ομολογήθηκε αυτό που πολλοί υποπτεύονταν, ότι δηλαδή η κρατική εξουσία χρησιμοποιήθηκε για την επιδίωξη μιας ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με το όλο εγχείρημα να θυμίζει (δυστυχώς ή ευτυχώς) τραγελαφική περιπέτεια.  Εκείνο το βράδυ ο Πρωθυπουργός είδε τις αυταπάτες του να παίρνουν την μορφή μιας ελεεινής αθλιότητας.

Αλλά, όπως γράφει σε πρόσφατο σχόλιό του ο κριτικός κινηματογράφου Αλέξης Δερμετζόγλου: «Οι τυφλοί δεν προχωρούν, οι άπειροι δεν επιβιώνουν, τα εγχειρήματα χωρίς αξιόλογα όπλα οδηγούν σε καταστροφές ή γελοιοποιήσεις. Όλα αυτά είναι και κωμικά και τραγικά στην κάλτ, αγαπημένη στην Ελλάδα, ιταλική σάτιρα «Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε», ένα στράτευμα της συμφοράς, της καταστροφής και των τυφλών βημάτων.»

Τελικά, τον φαινομενικό πολιτικό θρίαμβο του Δημοψηφίσματος ακολούθησε η αναστροφή που συντελέστηκε με όρους βαριάς στρατηγικής ήττας της κυβέρνησης.  Τώρα, η εθνική αξιοπρέπεια, την οποία η κυβέρνηση έθεσε ως ηθικό διακύβευμα, δοκιμάζεται στα προαπαιτούμενα για την επανοικοδόμηση της εμπιστοσύνης, προκειμένου να επιτραπεί στη χώρα η προσχώρηση σε μια νέα ετεροβαρή συμφωνία, για τις δημόσιες πολιτικές που θα θέσουν ή θα εγκρίνουν και θα επιτηρούν οι δανειστές.

Καθώς την ερχόμενη Δευτέρα η κυβέρνηση θα υποδεχτεί τους ελεγκτές των δανειστών, ο κυβερνητικός ανασχηματισμός βυθίζει σε βαθειά μελαγχολία όσους καλλιέργησαν αυταπάτες. Ο Πρωθυπουργός είναι υποχρεωμένος να διαχειριστεί την άρνηση ευάριθμων συντρόφων του με βουλευτικό αξίωμα, να συμμεριστούν τον όψιμο ρεαλισμό του. Ταυτόχρονα επιδίδεται σε μια πολιτική ακροβασία, δηλώνοντας πως αν και ο ίδιος δεν πιστεύει στις πολιτικές που υπαγορεύουν οι δανειστές, δεν θα δραπετεύσει από τις ευθύνη για την επίτευξης της συμφωνίας που δεν θα αφήσει τη χώρα να ζήσει την καταστροφική εμπειρία της χρεωκοπίας.

Ας ευχηθούμε ότι θα βρει το κουράγιο να μην υποκύψει σε παραδοξότητες  που θα ενέχουν πολιτική ανωμαλία και θα αποδείξει πως έχει το ηγετικό σθένος να υπηρετήσει την θεσμική αυτονομία του αξιώματός του. Ίσως τότε να λυτρωθεί από τις αυταπάτες του.

ΕΙΚΟΣΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΛΥΤΕΣ

Ο Πρωθυπουργός στην δραματική του ομιλία στη Βουλή μίλησε για τη πιθανότητα και μόνο να υπάρξει συμφωνία για την Ελλάδα. Σήμερα το Eurogroup θα συζητήσει το Ελληνικό θέμα  σε συνθήκες παντελούς έλλειψης εμπιστοσύνης. Τα ερωτήματα απασχολούν τους υπουργούς οικονομικών είναι δύσκολα.

1.      Πόσο ασταθής έχει γίνει η πολιτική κατάσταση της Ελλάδας;

2.      Ως πού αντέχει να πάει ο Αλέξης Τσίπρας;

3.      Τι είδους εναλλακτικές λύσεις σχηματισμού κυβέρνησης μπορεί να παράγει η σημερινή βουλή;

4.      Τι μπορεί να προκύψει από νέες εκλογές;

5.      Ποίο είναι το ύψος των πραγματικών χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας;

6.      Ποιο είναι το βάθος για μια αποτελεσματική αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους, ώστε να καταστεί βιώσιμο;

7.      Μπορούν τα κράτη να προχωρήσουν στην αναγκαία αναδιάρθρωση;

8.      Αν το Ελληνικό χρέος δεν μπορεί να καταστεί βιώσιμο επιτρέπεται στο ESM να παραχωρήσει νέο δάνειο;

9.      Ποιο είναι το τελικό πακέτο δημοσιονομικών μέτρων και μεταρρυθμίσεων που θα εγγυώνται το υπόλοιπο του χρέους;

10. Ποια είναι η ποιότητα των χαρτοφυλακίων των Ελληνικών Τραπεζών;

11. Σε τι έκταση πρέπει να εφαρμοστεί η εν ισχύ κοινοτική οδηγία για  bail in;

12. Ποια είναι η αντοχή της Ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας στο shock των απαιτούμενων νέων μέτρων;

13. Ποιές είναι οι πιθανότητες επιτυχούς εφαρμογής του νέου Προγράμματος;

14. Πόσο πρόθημα είναι τα 18 κοινοβούλια να προσχωρήσουν σε μια συμφωνία διάσωσης της Ελλάδας;

15. Το Euro μπορεί να συνεχίσει να κουβαλά εντός του το Ελληνικό πρόβλημα;

16. Η τοξικότητα της Ελληνικής περίπτωσης είναι μικρότερος κίνδυνος από μια Ελληνική Χρεοκοπία;

17. Η ανακύκλωση της Ελληνικής αναξιοπιστίας τραυματίζει την αξιοπιστία της Ευρωζώνης;

18. Μπορεί η ΕΕ να εφαρμόσει ένα σχέδιο ανακουφιστικής βοήθειας προς την χρεωκοπημένη Ελλάδα;

19.  Μπορεί να υπάρξει ένα ιδιότυπο καθεστώς παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ;

20. Η Γαλλία υποστηρίζει την Ελλάδα ή διαπραγματεύεται με τη Γερμανία για αντισταθμίσματα έναντι του κόστους μιας Ελληνικής εξόδου;

21. Είναι η ώρα να πληρώσουν και οι ΗΠΑ για το γεωπολιτικό και στρατηγικό επιχείρημα επί του Ελληνικού προβλήματος;

Μπορούμε;

Η Ελληνική κυβέρνηση αρνιόταν ως τώρα να κάνει την άσκηση των αριθμών. Ήθελε πολιτική λύση και για να την πετύχει έφθασε μετά από πέντε μήνες κωλυσιεργιών στο απονενοημένο Δημοψήφισμα. Το μόνο που κατάφερε ήταν να καταστρέψει την εμπιστοσύνη την οποία προϋποθέτει κάθε Ευρωπαϊκή διαβούλευση και να εξαντλήσει όλο το διπλωματικό της απόθεμα. Ο Αλέξης Τσίπρας, κραδαίνοντας το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος, εμφανίστηκε  στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, για να γνωρίσει μια μεγάλη επικοινωνιακή και πολιτική ήττα.

Ο νέος Έλληνας υπουργός Οικονομικών πήγε στην πρώτη του εμφάνιση στο Eurogroup χωρίς πρόταση ή οποιοδήποτε άλλο εισηγητικό κείμενο. Άφησε σε κοινή θέα τις χειρόγραφες σημειώσεις του, γραμμένες στα αγγλικά, σε ένα μπλοκ με το διακριτικό σήμα του ξενοδοχείου στο οποίο διαμένει. Το ότι κανείς ποτέ δεν έχει δεύτερη ευκαιρία για τη πρώτη εντύπωση, λίγο ενδιαφέρει σε αυτή την περίπτωση. Το κείμενο της αίτησης προς το ESM που ακολούθησε την επομένη, ήταν άψογο από άποψη ύφους.

Ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, εκτίμησε την προσπάθεια του Ευκλείδη Τσακαλώτου και με την ιδιότητα του επικεφαλής του διοικητικού συμβουλίου του ESM σε επιστολή του προς τον Επίτροπο Οικονομικών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισί και τον πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, ζήτησε να εξεταστεί κατ' αρχήν κατά πόσο το αίτημα της Ελλάδας μπορεί να προκαλέσει κινδύνους στη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ευρωζώνης στο σύνολο της αλλά και ξεχωριστά των κρατών - μελών. Επίσης ζητά να εξεταστεί, σε συνεργασία με το ΔΝΤ, εάν το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο καθώς και ποιές είναι οι πραγματικές χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας.

Τώρα, Τσακαλώτος και Χουλιαράκης, έχουν μια και μοναδική ευκαιρία για να καταφέρουν να μεθερμηνεύσουν, με γλώσσα κατανοητή και αποδεκτή, την ρήση του Πρωθυπουργού πως : «η ελληνική πλευρά θα συνεχίσει την προσπάθεια έχοντας ως ισχυρό όπλο την ετυμηγορία του ελληνικού λαού που ήταν σαφής», για «μια βιώσιμη συμφωνία που θα δίνει προοπτική οριστικής εξόδου από την κρίση». Με απλά λόγια έχουν αναλάβει το δύσκολο έργο να συγγράψουν τη λίστα προτάσεων που θα αποτελέσει τον κορμό του τρίτου Ελληνικού Μνημονίου. Φαίνεται μάλιστα πως σπεύδουν προς βοήθειά τους στελέχη των θεσμών που βρίσκονται στην Αθήνα αλλά και πέντε στελέχη του γαλλικού υπουργείου Οικονομικών κατόπιν εντολής του Γάλλου Προέδρου.

Προκειμένου να έχει κάποια τύχη η Ελληνική πρόταση για το περιεχόμενο του νέου Μνημονίου, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να βρίσκεται κοντά στις εκτιμήσεις των θεσμών για την διαμόρφωση των δημοσιονομικών μεγεθών, που είναι απαραίτητες ώστε να προσδιοριστεί το τελικό ύψους του νέου δανείου. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Όλα έχουν αλλάξει μετά το Δημοψήφισμα που έφερε το κλείσιμο των τραπεζών, τον έλεγχο κεφαλαίων, το πάγωμα της αγοράς, τη λήξη του προηγούμενου προγράμματος, την ληξιπρόθεσμη οφειλή στο ΔΝΤ  και την επίσημη διακοίνωση της χρεωκοπίας από τον EFSM. Ακόμα και αν προσποιηθούμε πως δεν υπάρχει θέμα αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης, εγείρονται άλλα θέματα που προκαλούνται από την σχεδόν εκμηδενισμένη ρευστότητα και την τροπή της Ελληνικής οικονομίας. Το αίτημα που είχε καταθέσει η Ελληνική Κυβέρνηση την προηγούμενη εβδομάδα μιλούσε για € 30 δις. Όμως φαίνεται πως οι πραγματικές χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας φθάνουν σε υπερδιπλάσιο ύψος και μάλιστα σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις ίσως να φθάνουν τα € 80 δις. Το ποσό μπορεί να αυξηθεί μετά την επανεκτίμηση για την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών.

 Τι είδους Μνημόνιο θα καλύψει μια Δανειακή Σύμβαση αυτού του ύψους και ποιού είδους δεσμεύσεις θα πείσουν τα κοινοβούλια να την δεχτούν; Πως θα σηκώσει η Ελλάδα ένα τέτοιο νέο Δάνειο; Ποιά πρόταση Μνημονίου θα στείλει η κυβέρνηση; Οπωσδήποτε δεν θα είναι κάποια συρραφή non paper.

Η Εκτροπή

Όταν ο πρωθυπουργός αποδεικνύεται ελάχιστος για την εκπλήρωση του καθήκοντος της Εθνικής Ηγεσίας και την υπηρέτηση της αυτονομίας της θεσμικής του θέσης,

Όταν ένα καταφανώς ελαττωματικό και πάσχον από ασάφεια Δημοψήφισμα, προκηρύσσεται με πρόσχημα τη Δημοκρατία και κρυφά ή φανερά ομολογημένο στόχο την διαφύλαξη της ενότητας της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, άρα την διακράτηση της εξουσίας,

Όταν το ανόητο του Δημοψηφιστικού ερωτήματος έχει στόχο την δια ερεθίσματος του θυμικού υφαρπαγή μιας πολυώνυμης  ψήφου με αρνητικό πρόσημο,

Όταν ο κυβερνητικός λόγος βρίθει ασύγγνωστων ψευδών που περιπαίζουν  και εξαπατούν τους πολίτες,

Όταν η επίκληση της Δημοκρατίας τίθεται ως μονομερές επιχείρημα σε διακρατικές διαπραγματεύσεις και η κυβέρνηση παριστάνει πως αγνοεί τη συναίρεση της κρατικής κυριαρχίας που συνεπάγεται η προσχώρηση σε διεθνείς οργανισμούς και συμφωνίες,

Όταν η Πρόεδρος της Βουλής καταχράται της εξουσίας του αξιώματός, παραμορφώνοντας αναισχύντως τη θεσμική της υπόσταση, για να κηρύξει την προγραφή των αντιθέτων προς τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις πολιτών και την τοποθέτησή τους «εκτός εθνικού κορμού»,

Όταν ο υπουργός Εθνικής Άμυνας διακηρύσσει απεριφράστως ότι ο στρατός εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια της χώρας,

Όταν ο αντιπολιτευτικός και δημοσιογραφικός λόγος ενοχοποιούνται και καταγγέλλονται συλλήβδην ως υπηρετούντες σκοτεινά συμφέροντα,

Όταν επιχειρείται η παρεμπόδιση έκφρασης γνώμης με την δράση ομάδων κρούσης, καταλήψεις και προπηλακισμούς,

Όταν τα παλαιά κόμματα δεν διαθέτουν αξιόπιστο λόγο και εκπροσώπηση,

Τότε είναι προφανές πως η πολιτειακή και στρατηγική εκτροπή της χώρας θα γίνει με τον αβάσταχτο πόνο που θα επιφέρει το έλλειμμα της πολιτικής μας παιδείας. 

Ουάου! Τούμπανο φάση!

Το ουάου ( ή μάλλον το wow!) του Γιάνη Βαρουφάκη είναι η μεγάλη μαγκιά της pop κουλτούρας, την οποία ο μεγάλος showman εγκατέστησε στο κέντρο της πολιτικής επικοινωνίας, με την οποία πορεύεται η νέα μας κυβέρνηση. 

Η ρεμπέτικη θυμοσοφία  του Αλέκου Φλαμπουράρη, η λαϊκή ρητορική του Πάνου Σκουρλέτη, ο εισαγγελικός οίστρος της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ακόμη και το χαμόγελο της δήθεν αθωότητας  του Αλέξη Τσίπρα, κινούνται στην περιφέρεια.

Μήπως όμως είναι το wow  ο κωδικός στρατηγικής του Γιάνη;

Όπως το είπε στη Κρήτη: Διαπραγματευόμαστε το δικαίωμά μας να διαπραγματευτούμε!

Το λέει η θεωρία των παιγνίων. Αφού οι δανειστές δεν δέχονται μια win-win situation, εμείς που ως τώρα κάναμε την ανάγκη μας φιλότιμο, δεν θα τους παραδοθούμε σε μια min max ισορροπία όπως περιμένουν, θα τους διαλύσουμε σε μια lose-lose situation.
.

Game over – Start new game! (μπορούμε και να σηκώσουμε το μεσαίο δάχτυλο).

Καθώς πλησιάζει η ώρα της αλήθειας και της αποκάλυψης, ή ώρα της ρήξης που θα θέσει τη χώρα σε περιδίνηση, πλησιάζει και η ώρα του μεγάλου Ουάου! Μιλάμε για τούμπανο φάση, για super duper wow! 

Ούτως ή άλλος το παιχνίδι που ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσουμε ως εδώ, είναι το blame game! Ναι αυτοί, οι εγκληματίες του Διστόμου, αυτοί που έχουνε τη Siemens, αυτοί θέλουν να μας κόψουν τους μισθούς, τις συντάξεις, το ΕΚΑΣ και το ρεύμα της ΔΕΗ!

Στην ουρά της φάσης, της γης οι κολασμένοι και οι κάθε πίκρας ψεκασμένοι, καλούνται στ’ άρματα για τον υπέρ πάντων αγώνα, υπέρ βωμών και εστιών! Αν τολμάνε, μολών λαβέ!  Η Παναγιά μαζί μας! Venceremos! Ουάου!

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος πρόβλεψε πως χωρίς συμφωνία θα σαπίσουμε εντός του Ευρώ το καλοκαίρι. Λάθος! Εντός του καλοκαιριού θα εγκαθιδρυθεί το Νέο Καθεστώς με ένα αφήγημα για πολλά ουάου!

Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ

Σας φαίνεται μακρινό το 2007;  Ήταν εκείνη η χρονιά που έβαλε σε τροχιά ότι ζήσαμε και ζούμε.

Εκείνη τη χρονιά,  ο Ριβάλντο έφυγε πικραμένος από τον Ολυμπιακό και πήγε στην ΑΕΚ, για να διαπιστώσει ότι δεν έχει σημασία αν νικάς στο γήπεδο με τέσσερα γκολ έναν αντίπαλο που μπορεί και εξασφαλίζει, με γραφειοκρατικές αποφάσεις, το πρωτάθλημα.

Εκείνη τη χρονιά κάηκε η Πελοπόννησος και ο Θοδωρής  Ρουσόπουλος πήρε τα λεφτά από το λειψό παγκάρι - για το γέμισμα του οποίου είχαν προκηρυχθεί οι εκλογές – και, παριστάνοντας τον κουβαρντά κουμπάρο, τα σκόρπισε στον αέρα, προκαλώντας το σάλο των εκλογέων και την μελαγχολική όσο και αναιμική  επανεκλογή του Κώστα Καραμανλή στην Πρωθυπουργία, με τον Αντώνη Σαμαρά επανακάμπτοντα βουλευτή Μεσσηνίας, τον Προκόπη Παυλόπουλο υπερ-υπουργό της κρατικής Διοίκησης και τον Πάνο Καμένο για πρώτη φορά σε υπουργικό θώκο.

Εκείνη τη χρονιά ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ξέχειλος από  ορμέμφυτη βουλιμία, ξεπρόβαλε στο περιστύλιο του Ζαππείου ζητώντας από τους πραίτορες του σοσιαλισμού να τον στέψουν νέο καίσαρα, προκαλώντας μια μακρά εσωστρέφεια  στο κόμμα του,  το οποίο ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε να αναπροσανατολίσει, με χαοτικές μεθόδους και τη βοήθεια κάθε λογής   ζογκλέρ, μεταξύ των οποίων και ο Γιάνης Βαρουφάκης.

Εκείνη τη χρονιά η αποκαλυφθείσα  επικοινωνιακή αύρα του Αλέκου Αλαβάνου, του πήρε τα μυαλά και τον οδήγησε στην κουτουράδα να αυτό-ανακηρύξει εαυτόν σε γκουρού και τον μικρό Αλέξη Τσίπρα σε Δαλάι Λάμα της Αριστεράς.

Η χώρα χαιρόταν τον αρειμάνιο δανεισμό δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.  Όταν μας χτύπησε το τσουνάμι των αγορών όλοι είχαν με κάτι άλλο να ασχοληθούν. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά ως τα χρόνια της ελληνικής Μαρμότας ή αν προτιμάτε, των «διαπραγματεύσεων».

Τώρα φαίνεται πως ο κύκλος κλείνει. Η Πειραϊκή ΠΑΕ έχει καταλάβει το Δήμο. Η κατάσταση στο ποδόσφαιρο οδηγεί στην διακοπή των πρωταθλημάτων. Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει το δικό του κόμμα-κίνημα. Ο Κώστας Καραμανλής έχει συμπληρώσει πέντε χρόνια σιωπής. Ο Αντώνης  Σαμαράς με το Βαγγέλη  Βενιζέλο έχουν χάσει τη συγκυβέρνησή τους.  Ο Αλέξης Τσίπρας, πρωθυπουργός πλέον, με συγκυβερνήτη τον Πάνο Καμένο, επέλεξε τον Προκόπη Παυλόπουλο για το Ανώτατο Πολιτειακό αξίωμα και έχει δώσει το δικαίωμα στο  Γιάνη Βαρουφάκη να οδηγεί μια «διαπραγμάτευση»,  με την τακτική ότι να ‘ναι κι ότι  μας κάτσει.

Μήπως πιστεύετε πως οδηγούμαστε στην εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου;

Βέβαια κάποιοι, κουτοί ή πονηροί,  προτιμούν να παριστάνουν πως δεν τους ενδιαφέρει το ελληνικό πρωτάθλημα αλλά η Εθνική Ομάδα. Αλλά όσο και αν μερικοί θέλουν να το πιστέψουν, η υπουργοποίηση του Βαρουφάκη δεν είναι σα να μπήκε στην εθνική ομάδα ο Χατζηπαναγής. Μάλλον ανακαλύπτουμε ξανά την ιδέα που είχαν πολλοί προπονητές της Εθνικής Ποδοσφαιρικής Ομάδας της Ελλάδος, προ της εποχής του Otto Rehhagel  (του Γερμανού που αγάπησαν οι Έλληνες), για μια γρήγορη επίθεση στην αρχή του παιχνιδιού, με ελληνική «ψυχή», πολλή τύχη και ελπίδα.

Το ερώτημα παραμένει. Με αυτό το πρωτάθλημα πώς θα πάμε σε Euro και Mundial;

Το Τέρας

Η ψυχρή δολοφονία ενός Έλληνα αντιφασίστα καλλιτέχνη, από αγέλη νέο-ναζιστών που τον είχαν στοχοποιήσει,  έφερε στο πολιτικό προσκήνιο, ως «εξ αποκαλύψεως αλήθεια», την νομική παραδοχή πως το εν Ελλάδι φασιστικό μόρφωμα, που άρχισε να παίρνει την δυναμική κινήματος, καθοδηγείται από μια  εγκληματικής φύσης οργάνωση. Πως δηλαδή, πέρα από το γεγονός ότι επαγγέλλεται την αντικατάσταση του δημοκρατικού συστήματος με ένα καθεστώς που θα βασίζεται στην αρχή της «κοινότητας», με την έννοια της εθνικής και βιολογικής ενότητας με επικεφαλής τον αρχηγό, ωθείται συστηματικά από ένα διευθυντήριο, μυστικές δομές και σκληρούς εκτελεστικούς βραχίονες, σε δράσεις με μεθόδους που συνιστούν κακουργηματικές πράξεις κατά την έννοια του ποινικού δικαίου. Για άλλη μια φορά όλοι «έπεσαν από τα σύννεφα» και τρόμαξαν με αυτό που βρισκόταν στον κόρφο της Ελληνικής Πολιτείας. Ως εκείνη την ώρα, πωρωμένοι και ξεμωραμένοι πολιτικοί παράγοντες, προετοίμαζαν το διάλογο και την όσμωση με την «Χρυσή Αυγή», ακόμα και το ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας στο μέλλον. Η πίεση ήρθε απ’ έξω. Ανάμεσα σε άλλα μηνύματα, ο πρόεδρος της Ομάδας των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Χάνες Σβόμποντα αναρωτήθηκε δημόσια, για το αν μια χώρα που εκτρέφει ένα φιλο-ναζιστικό πολιτικό μόρφωμα με εγκληματική δράση, μπορεί να ασκήσει την Προεδρεία της Ευρωπαϊκής  Ένωσης. Ο κύβος είχε ριφθεί.  Τα αντανακλαστικά του  Αντώνη Σαμαρά έθεσαν σε ασυνήθιστη κίνηση τους μηχανισμούς του κράτους, που ξεκίνησαν με μια εκτεταμένη εκκαθάριση των θυλάκων στις Υπηρεσίες Ασφαλείας και κατέληξαν στη σύλληψη του ηγετικού πυρήνα του κόμματος της «Χρυσής Αυγής». 

Η διαπόμπευση δια τηλεοπτικής παρελάσεως της σιδηροδέσμιας ηγεσίας, πήρε τη θέση των εικόνων από την εκδήλωση μίσους στο Μελιγαλά, όπου το ένστολο μαρς του καμαρωτού τάγματος της «Χρυσής Αυγής» αναπαριστούσε, για μια ακόμη φορά, τα τάγματα εφόδου του Χίτλερ, για τα οποία ο αρχηγός της φρόντισε να μας θυμίσει απειλητικά, πως «ακόνιζαν τις ξιφολόγχες στα πεζοδρόμια».  Είναι βέβαιο και προφανές, ότι η αστυνομική εξάρθρωση της συμμορίας, οι κατακλυσμιαίες αποκαλύψεις για τη φύση της δράσης και των σκοπών της, η απόξεση των πολυπόδων της από τους κρατικούς μηχανισμούς και ο αναμενόμενος κολασμός των ηγητόρων της από τη Δικαιοσύνη, δεν ισούνται σε καμία περίπτωση με την πολιτική ήττα και την ιδεολογική συντριβή αυτού του φασιστικού μορφώματος με τα εγκληματικά χαρακτηριστικά, που αναφάνηκε στο κλείσιμο του μεταπολιτευτικού κύκλου, παρά ένα τεσσαράκοντα χρόνια από την κατάρρευση της Χούντας των συνταγματαρχών. Ωστόσο η αντίδραση του κράτους ανέκοψε αποφασιστικά την στρατηγική της βίας που, με την έπαρση που της έδιναν τα δημοσκοπικά ευρήματα, η «Χρυσή Αυγή» κλιμάκωνε ραγδαία, προκειμένου να φέρει τη χώρα σε μια κατάσταση εμφύλιο-πολεμικού κλίματος.

Η αναβίωση των εθνικιστικών κινημάτων στην Ευρώπη και η επικράτηση μιας πολιτικής ατζέντας που υπαγορεύεται από ιδέες, φοβίες και καταναγκασμούς που πηγάζουν από τον υπερ-συντηρητικό ακροδεξιό χώρο, είναι μια γενική πολιτική τάση που αιτιολογείται από την αντίδραση στις παρενέργειες της παγκοσμιοποίησης και τις πιέσεις που αυτές ασκούν κυρίως στα μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα. Η οικονομική κρίση, η ύφεση και τα οικονομικά μέτρα ήταν η αφορμή. Η απώλεια ισχύος του έθνους-κράτους λόγω της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, γίνεται αληθινός εφιάλτης για όσους το κατείχαν. Αυτή η αδυναμία, στέρησε από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία το βασικό της εργαλείο. Αποτέλεσμα, μια πολτοποιημένη κοινωνία με ώτα ευήκοα  σε μηνύματα μίσους. Ο εθνικισμός ευδοκιμεί ως αίτημα κάθαρσης από ότι απειλεί με καταστροφή την μυθοπλασία ενός πολιτισμικού παρελθόντος. Τα νέο-ναζιστικά μορφώματα επιτίθενται βίαια και σταυροφορικά για την εξόντωση  κάθε ενσάρκωσης αυτής της απειλής, από τους μετανάστες ως το ίδιο το κοινοβούλιο. Τα ακροδεξιά κόμματα στις χώρες της Ευρώπης δεν είναι αυτομάτως και ναζιστικά, όμως τα φαντάσματα της φρίκης του 20^ου αιώνα είναι παρόντα και όπως μας λένε οι ιστορικοί μελετητές του φασισμού, σε αυτόν υπάρχουν χαρακτηριστικά της νεωτερικότητας, όπως η λατρεία της προόδου, της ταχύτητας, της δύναμης, της ορμητικής εισόδου στη μεγάλη ιστορία, ταυτόχρονα και σε αντίφαση με μια κατά κάποιον τρόπο μυστικιστικής προδιάθεσης απόρριψη αυτής της νεωτερικότητας, ως μισητής απεχθούς και βδελυρής. Η ναζιστική εκδοχή οργάνωσης της εξουσίας, είναι ασφαλώς η εγκληματική παρεκτροπή μιας λειτουργίας που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες κοινωνίες, όμως αυτές οι λειτουργίες, που αποτελούν την «νεωτερική ορθολογικότητα», δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την γέννηση αυτής της αλλόκοτης και παθολογικής καθεστωτικής ιδέας. Οι ρίζες αυτής της παθολογίας μπορούν να αναζητηθούν στα βάθη της Δυτικής ιστορίας.

Στην Ελλάδα, όπου μεταξύ άλλων ανθεί και η «φαιδρά πορτοκαλέα» και επικρατούσε η αυτάρεσκη βεβαιότητα πως ο λαός της δεν είναι μολυσμένος από ρατσιστικές και βίαιες αντιλήψεις, ο φίλο-ναζισμός έλαβε την γκροτέσκο και καλτ εκδοχή του στο πρόσωπο του  Νίκου Μιχαλολιάκου και τη «Χρυσή Αυγή». Ο θεωρούμενος και μέντοράς του, Αριστοτέλης Καλέτζης έχει χαρακτηρίσει ως «χρέμια, τσόκαρα, ταγάρια και ντορβάδες εμπριμέ» τη «Χρυσή Αυγή», η οποία δεν έχει μπορέσει να εκφέρει ολοκληρωμένο λόγο, αν και έχει καταφέρει να διασυνδεθεί με νέο-ναζιστικά σχήματα που εμφανίζονται σε άλλες χώρες, όπως η Ιταλία. Αν και είναι δηλωμένη η περιφρόνηση των άλλων εθνικιστών προς την «Χρυσή Αυγή» και τον αρχηγό της, αυτή επιβλήθηκε. Παρά τις προσπάθειες, μετά την εκλογική επιτυχία, εξωραϊσμού της πρόσοψής της με προκάλυμμα τον Ελληνικό Εθνικισμό, η χυδαιότητα και οι εγκληματικές πράξεις είναι τα πιο εμφανή στοιχεία της φυσιογνωμίας της. Φαντασιώνεται διεστραμμένα την αποστολή και δράση των μελλών της ως σπαρτιατική «κρυπτεία». Κάποια απόπειρα της καπηλείας της «ελληνικότητας», με αναφορές στον Περικλή Γιαννόπουλου και τον Ίωνα Δραγούμη, υπήρξε περιθωριακή και έμεινε μάλλον αίολη.  Παπαγαλίζει συνθήματα από παλιές προπαγανδιστικές φυλλάδες, οι οποίες φαίνεται πως είναι και ο «οδικός χάρτης» της στρατηγικής της. Αναπτύσσει μια τακτική, μιμούμενη χιτλερικές πρακτικές όπως την προκλητική εκμετάλλευση της δημοκρατικής ανοχής, την παραστρατιωτική οργάνωση και την υπόσχεση μιας μυθικής ταυτότητας λαού. Στρέφεται ανοιχτά και απροκάλυπτα κατά της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας αλλά και ολόκληρου του συστήματος των αξιών του αστικού φιλελευθερισμού. Πολλά μέλη της φλερτάρουν με αποκρυφιστικές δοξασίες. Αλλά όσο και αν  ψάξει κάποιος, για μυστικιστικές συγγένειες σχετικές με την ιερότητα του προσώπου και την απελευθέρωση από τα δεσμά της αφηρημένης διάνοιας, μέσω της αρχέγονης επιστροφής στον κόσμο της ψυχής και των φυσικών πραγμάτων, πολύ δύσκολα θα φτάσει στον ανθρωπότυπο του μπράβου της νύχτας, που εμφάνισε ο ελληνικός φίλο-ναζισμός ως πρότυπο.

Ωστόσο, αυτή η οργάνωση φάνηκε να γοητεύει περισσότερους από 1 στους 10 ψηφοφόρους. Οφείλουμε όλοι να αναρωτηθούμε γιατί αυτός ο πρωτογονισμός άγγιξε τόσους πολλούς συμπολίτες μας, ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Φαίνεται πως η οικονομική κρίση μας φέρνει στην αποκάλυψη μιας κοινωνίας όχι απλώς απαίδευτης αλλά μιας κοινωνίας που περιφρόνησε την παιδεία για χρόνια. Η ιδιοτέλεια και ο αμοραλισμός, με τον οποίο εμπότισαν και διάβρωσαν τον πολιτικό μας βίο, τα κόμματα που ιδιοποιήθηκαν για δεκαετίες το κράτος, έχει οδηγήσει σε έναν ατιθάσευτο εκβαρβαρισμό της κοινωνίας μας. Ο στηριγμένος σε δάνεια ιδεολογήματα  ρηχός κοινωνισμός, ο λαϊκισμός της μεταπολίτευσης, μετά τον “γύψο” της Χούντας, καταδίκασαν την ελληνική Πολιτεία στην πιο μεγάλη αναπηρία. Η διάχυτη και ευρεία ανομία και  ατιμωρησία, εμπότισαν την κοινωνία με ένα είδος μιθριδατισμού. Η αποκάλυψη ενός κράτους ανίσχυρου, δεν οδήγησε μόνο στην ανατροπή του πολιτικού σκηνικού αλλά στην αποσύνθεση του πολιτικού βίου, όπου περίσσεψε η υποκρισία, ο λαϊκισμός και οι παρανοϊκές ιαχές, δίνοντας χώρο για να απελευθερωθούν τα χαμερπή ένστικτα μιας κοινωνίας χωρίς ηθικό και πολιτισμικό έρμα.

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε αν η Δικαστική έκβαση, του αναγκαίου εγχειρήματος κατά της νέο-ναζιστικής δράσης, θα αποδειχτεί ικανή αμυντική θωράκιση της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Δεν ξέρουμε αν, μετά τις συνεχείς αποκαλύψεις και σωρευμένες μαρτυρίες, οι εισαγγελείς θα φθάσουν και ως την κατηγορία για προπαρασκευαστικές ενέργειες για την ανατροπή του πολιτεύματος. Όμως μάλλον η εκλογική αποδόμηση της «Χρυσής Αυγής» θα αποδειχτεί πολύ δύσκολή υπόθεση. Πολλώ δε μάλλον αν περιπέσει σε αντιπαραθέσεις θεωριών περί «δύο άκρων» ή περί «προβοκατόρων». Σύμφωνα με δημοσκοπικές μετρήσεις, ο μεγάλος όγκος των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής», είναι άνδρες ηλικίας 22-55 ετών, με τους περισσότερους να αυτό-προσδιορίζονται ως κεντρώοι, είναι χαμηλού και μεσαίου μορφωτικού επιπέδου που ανήκαν στη μεσοαστική τάξη. Δεν προέρχονται από το περιθώριο αλλά από τον πυρήνα της κοινωνίας. Είναι βέβαιο ότι ένα πολύ μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος έχει απαξιώσει το πολιτικό προσωπικό και την κομματοκρατία και όσοι διάβηκαν τον Ρουβικώνα, θέλουν να τιμωρήσουν αδιακρίτως, ότι το αντιπροσωπεύει. Το μίσος, η οργή, και τα ορμέμφυτα που ξυπνούν, δεν αντιμετωπίζονται με την επίκληση των κοινωνικών και πολιτικών συμβάσεων, που έγιναν με ένα άλλοτε ισχυρό κράτος. Oι πολιτικές ηγεσίες οφείλουν να αποδείξουν την προσήλωσή τους στο έλλογο, ως ενοποιό ηθικής και πολιτικής, ώστε να ανακτήσουν οι πολίτες την ελευθερία από τη δουλεία στο ένστικτο, και το κριτήριο διαχωρισμού της πολιτικής πράξης από την αντικοινωνική συμπεριφορά. Όποιοι προσβλέπουν σε μια ανασύσταση αυτής της καταρρακωμένης δημοκρατίας, πρέπει να γιατρευτούν από τους ψηφοθηρικούς αλληθωρισμούς τους και την μικροκομματική λογιστική. Αν δεν το κάνουν, η ανατριχιαστική κραυγή «Sieg Heil» (ζήτω η νίκη) του οδηγούμενου στις φυλακές «Führerprinzip», θα ηχεί ως εφιαλτική προφητεία.